بالاخره پس از ماه ها تلاش عزیزان قدرت مدار زر پرست برای به زانو در آوردن پارتیزان آن هم با تحت فشار قرار دادن کمیته ی فیلترینگ و شگرد شل کن سفت کن های مکش مرگ من و آدرس غلط دادن به معدود بازدیدکننده گان این وبلاگ برای بازدید از سایت های پورنو و وبلاگ های اروتیک آن هم با نشانی پارتیزان تصمیم بر این شد که ...

... رساتر از گذشته فریاد حق طلبی و عدالت جویی را از حنجره ی پارتیزان به گوش دجالان زمان رسانده و ثابت قدم تر از پیش بر حقانیت عدالت علوی و حکومت مهدوی پای فشرده و بدین وسیله اهل نفاق و تزویر و بنده گان زر و زور را به زانو درآوریم تا ...

... تا یا سر این پارتیزان به زیر آب رفته و یا پرچم حق مداری منجی حق به اهتزاز در آمده و گردن همیشه کلفت مذکورین فوق به ذوالفقار سپرده شود . ان شاء الله .

پس منتظر حرکات بعدی پارتیزان باشید ! 

سهیل کریمی...

دیگه اکثر مردم دنیا لااقل چندین بار تو عمرشون قصه ی بی نوایان ویکتور هوگوی فرانسوی رو  خونده ، ‌دیده و یا شنیدند . ماجرای بی نوایی که از زور بی نوایی و برای سیر کردن شکم زن و بچه ش مجبور می شه یه قرص نون رو  بدزده و وقتی که گیر می اُفته ، با رای ناعادلانه ی دست گاه قضایی اون موقع فرانسه ، محکوم به چندین سال زندان با تحمل اعمال شاقّه می شه و دست آخر هم وقتی از زندان آزاد می شه یه بار دیگه شیطون وسوسه ش می کنه ولی خیلی زود پشیمون می شه . خیلی زودی که خیلی دیگه دیر شده بود و با همون اولین لغزش ، بهونه به دست دشمن این بی نوا که بازرس ویژه ی پادشاهی فرانسه بوده می ده و این بخت برگشته با وجود توبه ای که کرده بوده ، تقریبا تموم عمرش رو تحت تعقیب این بازرس (به زعم خودش) مجری قانون قرار می گیره و در این مسیر از شهرداری یه شهر صنعتی فرانسه تا نجات دخترکی بی کس و مشارکت در انقلاب فرانسه و نجات انقلابیون و ... رو تجربه می کنه .

جونم براتون بگه ، اون دفعه به تون گفتم که چه طور شد « ژان وال ژان » سعادت مند قصه ی ما بر عکس مخلوق « هوگو » از زور با نوایی به ته چاه ویل عافیت طلبی سقوط کرد و شد اون چه که نباید می شد . البته این عزیز سرد و گرم چشیده روزگار ، مثه خیلی از هم کیشاش که برا این جور وضعیتا هزار و یک توجیه شرعی و عقلی و نقلی دارن ، هزار و دو دلیل و برهان از توبره ی « کی بود ، کی بود ، من نبودم » اش در میاره و تو چشم و گوش ماها فرو می کنه . از این که چرا شلوارشون دو تا شده و چرا فلان سرمایه دار و هتل دار گردن کلفت جزایر قناری اسپانیا عاشق چشمای زاغشون شده و چرا با صهیونیست جماعت نشست و برخواست می کنن و چرا اصحاب فرهنگ و رسانه شون از تشکیلات بنیاد فرح سبقت می گیرند و ... تا لج بازی با دولت ، لج بازی با ملت ، لج بازی با همت (شهید همت سابق !) لج بازی با غیرت ، لج بازی با کیفیت (از آسفالت تا جدول)  ، حذف اسم شهدا از تارک کوچه ها و خیابون ها (و خفه خون گرفتن جان سوز ما هم مزید بر علته که اگر عمله اکره ی تکنوکرات ها این کار رو می کردند تا الآن هزار بار خشتک شون رو می کشیدیم رو سرشون ) ، پدید آوردن یه تراکت تبلیغاتی به گنده گی تموم آسفالت خیابونای تهران ، احمق فرض کردن ما در مسایل سیاسی و احمق بودن خودشون تو همه ی مسایل ! و ...

در هر صورت ، این توبره ی گَل و  گشاد سنگین رو دوش شهردار « مادلن ِ ژاور » صفت ما ، این قدر جا برای این صغرا و کبرا چیدنا داره که مثنوی هفتاد من کاغذ باید بیاد پیشش لنگ بندازه  . نمونه ش افتتاح مجموعه ی برج آزادی بود که آخرای سال گذشته صورت گرفت و تن مهندس سازنده ی اون برج و بارو رو تو گور لرزوند . البته یه شیر پاک خورده ی معترض سعی کرد یه های و هویی حداقل تو عالم مطبوعات راه بندازه ولی ...